Kolejne zawody z cyklu Grand-Prix Polski odbyły się na w dn. 14-16 stycznia br. jeziorze Sętal k. Olsztyna. Na te zawody wyjechaliśmy w czwartek po pracy. W miejscu zakwaterowania byliśmy ok. 21.00.

W piątek zaraz po śniadaniu pojechaliśmy się odmeldować w siedzibie Okręgu w Olsztynie a następnie szybciutko na jezioro. Ja z Mirkiem znaliśmy to łowisko z grudniowych zawodów organizowanych przez kolegów z Olsztyna – Łowisko.Net. Zapamiętaliśmy je jako bardzo rybne. Byłem pewien, że na tych zawodach będzie szybkościowe łowienie płotek wielkości 15-20cm. Jak się okazało nic bardziej mylnego. Na treningu owszem, były branie. Tylko, że trzeba było rybę trafić. Stała wyłącznie miejscami. Można było zrobić 10 przerębli i nic nie złowić. Zupełnie inaczej niż w grudniu.

Trening wypadł bardzo słabo. Tzn. złowiliśmy bardzo mało ryb. Owszem płotki były przyzwoite lecz zaledwie po kilkanaście przy wielu wywierconych przeręblach. Sytuację mogły jeszcze podratować okonki (nie miały wymiaru ochronnego), które dość często trafiały się.

GRAFIK ZAWODÓW WĘDKARSKICH 2011

       Zbudziłem się nagle. Nad głową zobaczyłem pająka kroczącego po suficie w moim rodzinnym domu i zrozumiałem, że jest już dzień. Żona spała z policzkiem opartym na dłoni, z otwartymi ustami, prawie nie oddychała. Nie wiedziałem co mnie w pierwszym chwili zbudziło, ale mógłbyć to dzwięk kołowrotka, gdyż przebudziłem się pół godziny przed budzikiem. Odrzuciłem koc, usiadłem – i oto teraz dzwięk kołowrotka powtórzył się. Był ostry, jadowity terkot kołowrotka. Zabrzmiał w moich uszach kilka razy. Podniosłem się czym prędzej i po wdzianiu lekkiego dresu, czapki wędkarskiej oraz adidasów ruszyłem do komórki po spinning.

Narew w ciągu nocy wezbrała, prąd przeginał i topił już wiotkie gałązki nadbrzeżnych wiklin. Niebo nad Gzowem przekreślone było poziomo pasami, nieruchomych ciemnych chmur. Było ciepło, parno i cicho. Tylko łodzie, wyciągnięte wczoraj wieczorem na brzeg, kołysały się na długich linach i trącały o siebie burtami. Stałem i patrzyłem, widziałem to wszystko co przynosi czerwcowy świt nad Narwią, ale właściwie to patrzyłem tylko na mój spinning i myślałem tylko kiedy go użyję. Pierwszy rzut jeszcze przed odpięciem łodzi z brzegu i szczytówka spinningu nagle zadrżała, a kołowrotek dobrze ustawiony na hamulcu zagrał, długą, przeciągłą frazą. Była to już ucieczka ryby zaraz po jej zacięciu. Zdjąłem z ramienia chlebak, w którym trzymam zestaw blaszek, pochwyciłęm w lewą rękę podbierak i wszedłem na pomost. Na końcu długiej, strumieniowej żyłki poczułem, że mam dużą rybę. Szła tuż przy dnie. Ojciec wielokrotnie powtarzał mi, że zachowują się tak duże narwańskie szczupaki.