Jako spinningista, nie znam innej ryby, która dostarcza tylu emocji i urządza takie widowisko podczas walki jak szczupak. Bardzo lubię łowić sandacze, bolenie, jazie i klenie. Radość przynosi mojemu wędkarskiemu sercu kiedy trafię na ławicę grubych okoni, jednak przyłapuję się na tym, że największą przyjemność sprawia mi łowienie szczupaków.

Do napisania tej krótkiej lekcji na temat zacinania skłoniła mnie rozmowa z dwoma mam nadzieję,  przyszłymi wędkarzami z krwi i kości, którzy nad Narwią w obecności ojców i wujków spędzają dużo czasu. Przyszli adepci wędkarstwa to Konrad Rachuba związany od poczęcia z Gzowem oraz Bartek Paprota mieszkający w Wesołej pod Warszawą i spędzający tu corocznie wakacje.

Obaj mają po 14 lat i obaj są zainteresowani wstąpieniem w mazowieckie szeregi PZW. Po wielu spotkaniach z nimi i zadawanych przez nich pytań nabrałem przekonania, że wśród takich właśnie chłopców należy wiedzę o wędkarstwie poszerzać by tym samym kształtować w nich szacunek do nadnarwiańskiej fauny i flory. Przyglądając się wielokrotnie moim połowom zadawali mi pytanie- jak to robię, że wiem kiedy mam zacinać biorąca rybę? 

W latach dzieciństwa płoć była pierwszą łowioną przeze mnie rybą, jako żywczyki dla mojego ojca i starszego brata. Stojąc w krótkich majtkach w wodzie, rozpoczynałem przygodę z wędką mając 10 lat, i ta przygoda nieprzerwanie trwa do dziś. Do dnia obecnego darzę płocie ogromną sympatią, zwłaszcza te z wczesnej wiosny. Są silne i waleczne. Nie równają się z sazanem, czy też linem, nie mówiąc już o rozmiarach wagowych różniących te ryby. Mimo tych różnic potrafią dać dużo satysfakcji wędkarzowi. Aczkolwiek daleko jej do ubarwień jesiennego okonia, to jest piękna. Bierze chętnie na wiele przynęt. Płoć z Narwi jest w moim przekonaniu uosobieniem ryby sportowej. Duże okazy, takie powyżej 40 dkg nie jest łatwo złowić, a jeśli już, to tylko na przedwiośniu, lub późną jesienią. Mogę śmiało powiedzieć, że jest to ryba dla mistrzów wędki i zasługuje na miano księżniczki wśród ryb spokojnego żeru.

Gdy ktoś spotyka wędkarza ze spinningiem w miesiącach zimowych to z pewnością mówi, że to jest wariat. Pocieszające dla mnie jest to, że ów obserwator nie zna znaczenia pasji wędkarskiej oraz jest laikiem, co do tajników wędkarstwa.

Na jazia wypuszczam się z końcem stycznia, a okres połowów przeciągam do końca marca pod warunkiem, że woda nie jest skuta lodem. Nieodzownym warunkiem jest podwyższony stan wody. Pośród zalanych przez wodę przybrzeżnych zielsk, krzaków, korzeni drzew kryją się żyjątka wodne, znajdujące tu możliwość przezimowania. W miejscach takich prąd z reguły podczas przyborów szybszy, zwalnia stwarzając doskonałe warunki rybom, które muszą zmagać się z silnym prądem w korycie rzeki. Nic dziwnego, że w takim okresie udawało mi się łowić jazie tuż przy samej burcie na głębokości zaledwie do 40 cm . Musicie jednak pamiętać, drodzy koledzy wędkarze, żeby było to miejsce, w którym woda zwalnia bieg, wiruje lub też nurt zupełnie zamiera. Nie należy się zniechęcać, gdy w kilku miejscach nie będzie brań, gdyż specyfika zimowego spinningu polega na nieustannym wyszukiwaniu przypuszczalnych miejsc przebywania jazi. Często zupełnie niepozorne miejsce może okazać się skupiskiem kilku ładnych jazi, a przemieszczanie się zabezpiecza wędkującego przed skostnieniem. W końcu jest zima. Jaka aura?